Πάντα μου άρεσε η άμμος. Νομίζω σε όλους. Θυμίζει ανεμελιά, παιδικά παιχνίδια, κουβαδάκια, καλοκαιράκι κοκ. Πέρα από αυτό, μου αρέσει και σαν ύλη. Είναι εύπλαστη και εξαιρετικά εφήμερη η οποία απόπειρα δημιουργίας με αυτή. Η τέχνη της άμμου όμως είναι μια άλλη ιστορία. Προσωπικά, την έβρισκα λιγάκι κιτς, και αυτό γιατί μου θυμίζει αμερικανιές τύπου baywatch, όταν η Pamela Anderson "σκοντάφτει" τυχαία πάνω σε έναν τέτοιο καλλιτέχνη και ερωτεύονται και κάνουν οικογένεια, παιδιά και άλλα τέτοια. Η τέχνη της άμμου όμως δεν εξαντλείται σε καστράκια και δήθεν καλλιτέχνες... Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο κύριος Andres Amador. Μου αρέσει πολύ τόσο γιατί εμπνέεται από οργανικές μορφές (κάτι μου λέει baqure ότι θα σου αρέσει..), συνήθης στο όριο στεριάς-θάλασσας, όσο και γιατί προσαρμόζει τις συνθέσεις του στο περιβάλλον που επιλέγει να τις τοποθετήσει. Όταν πάλι εμπνέεται από γεωμετρικά μοτίβα μου θυμίζει την τέχνη στα στάχυα, με μια τελειότητα που μοιάζει να ήρθε από άλλο πλανήτη. Πολύ όμορφη βρήκα και την ιδέα του να δημιουργήσει μια σύνθεση που εμπνέεται από τους ιαπωνικούς κήπους ζεν, ενδυναμώνοντας τη γαλήνη που μπορεί κανείς να νιώσει σε ένα τέτοιο τοπίο..

















